Na mocy słynnej bulli ‘ad exstirpanda’, z roku 1252, papież Innocent IV zaaprobował tortury jako sposób postępowania w celu wymuszenia zeznań.

„Dyrektywy dla inkwizytorów”
Poniższe dyrektywy są zaczerpnięte z Directorium Inquisitorum, opublikowanego w Rzymie w październiku 1584 roku z polecenia Kardynałów Generalnej Inkwizycji; dedykowane papieżowi Grzegorzowi XIII; z wersji angielskiej tłumaczonej przez J.P. Callendera, ‘Illustrations of Popery, Nowy Jork 1838.
Umieszczone jako Appendix 1, w książce „Rome and the Bible”, David W.Cloud, published by Way of Life Literature, Bethel Baptist Print Ministry, Canada.

“Ze względu na konieczność zbawienia wszyscy wierzący w Chrystusa są poddanymi rzymskiego Pontifa, który nosi dwa miecze i sądzi wszystkich, nie będąc sądzonym przez kogokolwiek. Oznajmiamy, mówimy, definiujemy i ogłaszamy, że poddanie się rzymskiemu Pontifowi jest konieczne do zbawienia.”

„Heretykiem jest ten, który nie wierzy w to, czego naucza hierarchia rzymska. Heretyk zasługuje na bóle ognia. Zgodnie z ewangelią, kanonami, prawem cywilnym i zwyczajami, heretyk musi zostać spalony.’

„ Heretykiem jest ten, kto odstępuje od któregokolwiek artykułu wiary.”

„Spowiednicy nie mogą udzielać rozgrzeszenia tym, którzy przechowują księgi uważane za potępione. Ten, kto pisze książki zawierające herezję zostanie uznany za heretyka. Ten, kto przechowuje zakazane książki, zostanie uznany za sprzymierzeńca heretyków.”

„Ten, kto grzebie zwłoki ludzi, którzy byli ekskomunikowani, bądź tych, którzy ich przyjmowali, bronili albo byli ich zwolennikami, nie otrzyma rozgrzeszenia dopóki nie wykopie zwłok, a miejsce to zostanie pozbawione zwyczajowej nietykalności grobu.”

„Heretyk może zostać oskarżony i potępiony po śmierci.”

„Po śmierci heretyka jego majątek zostanie zajęty.”

„Samo podejrzenie o herezję wystarczy, aby wymagano oczyszczenia się z podejrzeń”
(Oczyszczenie z oskarżeń bądź podejrzeń polegało na złożeniu przysięgi; uw. moja)

Woskowa figura JP2 w szklanej trumnie

Kropla krwi JP2 dla Roberta Kubicy
Pamiętamy dobrze, że krew papieża po raz pierwszy pojawiła się „w obiegu” po wypadku Roberta Kubicy, kiedy to kardynał Dziwisz podarował mu kropelkę krwi papieża, w nadziei, że ta uratuje życie kierowcy. (Kubica dostał krew papieża – Wprost24, 11 luty 2011).

Krew i ząb JP2 w Krakowie
Z kolei na początku maja, tuż po beatyfikacji JP2, która miała miejsce 1 maja 2011, do Krakowa trafił ząb i ampułka z krwią JP2. (Ząb i krew Jana Pawła II to „ponura groteska).

„Kard. Dziwisz zdradził, że otrzymał ząb Jana Pawła II, który lekarze przez przypadek wybili papieżowi, ratując jego życie po zamachu w 1981 r.” [...]
„Kardynał mówił też, że wcześniej otrzymał dwie ampułki z krwią Jana Pawła II, którą lekarze pobrali w ostatnim dniu życia papieża.”

Nie są ty jedyne ampułki z krwią pobrane w ostatnim dniu życia papieża. Z wypowiedzi kardynała dowiadujemy się, że dwie inne ampułki z krwią papieża zostały w szpitalu.

„- Potem dowiedziałem się, że dwie inne ampułki z krwią pobraną podczas badań zachowały się w szpitalu Bambino Gesu - mówił metropolita krakowski. Pracujące w szpitalu siostry przekazały je do Watykanu. Jedna z tych ampułek została włączona do relikwiarza z fundacji Benedykta XVI, który wierni widzieli 1 maja podczas beatyfikacji Jana Pawła II.

- Druga ampułka wróci do szpitala – powiedział metropolita krakowski.”

Cztery ampułki z krwią
Istnienie czterech ampułek z krwią potwierdził Watykan na krótko przed beatyfikacją JP2. Zobacz: Watykan wyjaśnia skąd pochodzą relikwie z krwią papieża.
W nocie opublikowanej pod koniec kwietnia 2011 napisano:
„Stosowne jest krótkie, ale precyzyjne wyjaśnienie w sprawie pochodzenia tej relikwii. W ostatnich dniach choroby Ojca Świętego personel lekarski pobierał krew do dyspozycji Centrum Transfuzji Krwi szpitala Bambino Gesu w celu ewentualnej transfuzji„.

„Ośrodek ten, kierowany przez profesora Isacchiego, był odpowiedzialny za ten rodzaj zabiegu medycznego wobec papieża. Jednak później nie nastąpiła żadna transfuzja, a pobrana krew była przechowywana w czterech małych pojemnikach. Dwa z nich pozostały w dyspozycji prywatnego sekretarza papieża Jana Pawła II, kardynała Dziwisza; dwa inne zostały w szpitalu Bambino Gesu, wiernie strzeżone przez tamtejsze siostry” – poinformował Watykan.”

Skąd zatem wzięła się ampułka z 7 ml krwi JP2 w relikwiarzu w Meksyku? Czy to prawdziwa krew JP2, czy mistyfikcja?
Ile krwi pobrano od papieża w ostatnich dniach jego życia? I gdzie niebawem pojawią się kolejne relikwiarze z krwią papieża?

Kult krwi i figury papieża jest sprzeczny z drugim przykazaniem, wykasowanym z dekalogu katolickiego, a które brzmi:
Księga Wyjścia: 20,4 Nie czyń sobie podobizny rzeźbionej czegokolwiek, co jest na niebie w górze, i na ziemi w dole, i tego, co jest w wodzie pod ziemią.
20,5 Nie będziesz się im kłaniał i nie będziesz im służył, gdyż Ja Pan, Bóg twój, jestem Bogiem zazdrosnym, który karze winę ojców na synach do trzeciego i czwartego pokolenia tych, którzy mnie nienawidzą.

PS.
1. Relikwiarz z krwią Jana Pawła II został umieszczony w dniu 20.10.2011 kaplicy szpitala pediatrycznego Bambino Gesu (Dzieciątka Jezus) w Rzymie.
Do tej pory ampułka z krwią polskiego papieża, pobraną w ostatnich dniach jego życia, była przechowywana przez zakonnice pracujące w tym watykańskim szpitalu, położonym na wzgórzu Janikulum.
Obecnie zaś mogą ją zobaczyć wystawioną w kaplicy pacjenci i ich rodziny.[...]
Druga przechowywana w Rzymie relikwia z krwią Jana Pawła II znajduje się w skarbcu urzędu papieskich celebracji liturgicznych w Watykanie. Została ona wystawiona 1 maja podczas beatyfikacji na Placu świętego Piotra.

2. Według informacji z 27.12.2011, Kolejna kropla krwi JP2 została umieszczona w relikwiarzu Sanktuarium Pasyjno-Maryjnego w Kalwarii Zebrzydowskiej.

3. W Kieżmarku na Pomorzu maja tylko jedną kroplę krwi:

Według abp Głódzia, relikwie wstawiają się za nami.
„- Jan Paweł II przez lata posługi Kościołowi i światu towarzyszył we wszystkich poczynaniach i towarzyszył nam – mówił abp Sławoj Leszek Głódź. – Wielu z nas spotkało go czy to na szlaku papieskich podróży czy pielgrzymując do Rzymu. Dziś Ojciec Święty pielgrzymuje do nas w relikwiach, w swojej cząstce krwi, która jest wśród nas w tym relikwiarzu – mówił metropolita gdański. Zaznaczył, że te relikwie Jana Pawła II „pozostaną na zawsze, by odbierać cześć i chwałę, by wstawiać się za nami wszystkimi”

Coraz większa we mnie ciekawość, skąd wzięła się krew JP2 w Meksyku. Ampułek z krwią musiało być więcej niż cztery.

Wyrok ten jest ewenementem w naszym kraju, gdyż Kościół Rzymsko Katolicki ustanowił wiele praw, kształtujących mentalność katolików do tego stopnia, że ofiara molestowania seksualnego boi się, że jeśli ujawni swoją krzywdę poza kościołem, automatycznie skazuje się na ekskomunikę, czyli popełnia grzech śmiertelny. Księża kształtowali tego rodzaju mentalność w podległych im wiernych w oparciu o tajną instrukcję z Watykanu zatytułowaną Crimen sollicitationis.

Gdyby katolik ujawnił publicznie, że ksiądz molestował go seksualnie, podlegałby automatycznie ekskomunice; taki był sens dokumentu, który kneblował usta ofiarom molestowania przez księży, Crimen sollicitationis, z 16 marca 1962 roku wydanego przez Święte Oficjum (obecna Kongregacja Nauki Wiary), który ujednolicał procedury postępowania w przypadku kapłanów lub biskupów Kościoła katolickiego oskarżonych m.in. o wykorzystywanie sakramentu pokuty do składania propozycji seksualnych penitentom. [...]

Diecezje były zobligowane do korzystania z tych właśnie instrukcji oraz miały zakaz publikowania dokumentów dotyczących spraw księży oskarżonych o powyższe przewinienia – osoby prowadzące proces kanoniczny (którymi mogły być wyłącznie osoby duchowne) miały nakaz zachowania całkowitej tajemnicy pod groźbą automatycznej ekskomuniki. Użycie tej samej groźby było przewidziane także wobec powoda i świadków oskarżenia, którzy również w każdym wypadku byli zobowiązani – pod przysięgą – do zachowania ścisłej tajemnicy [...]

Dokument obowiązywał do 2001 roku, ale w Polsce nadal skutecznie działa w mentalności polskich katolików, którzy boją się ujawniać jakiekolwiek nadużycia księży z obawy przed ekskomuniką.

W dokumencie który wspomniałem powyżej, są ciekawe fragmenty, z których wynika, że
jeśli osoba wykorzystana seksualnie nie zadenuncjuje księdza do miesiąca od zajścia zdarzenia, podlega ekskomunice.

Z kolei ksiądz spowiednik, który chce wykorzystać seksualnie osobę spowiadaną, musi ja ostrzec, że do miesiąca powinna złożyć doniesienie lokalnemu ordynariuszowi.

Doniesienie można złożyć tylko w kościele; wszelkie wyjaśnianie, dochodzenie i proces mogą się odbywać tylko w Kościele; gdyby ktoś wyszedł ze sprawą poza kościół, podlegałby ekskomunice. Udział prokuratury państwowej jest wykluczony.

Oto te fragmenty instrukcji:
15. Przestępstwo solicytacji jest zazwyczaj popełniane pod nieobecność jakichkolwiek świadków: aby nie pozostało ono na zawsze ukryte i bezkarne, z nieoszacowaną szkodą dla dusz, konieczne staje się wywarcie nacisku na jedyną osobę, która zazwyczaj świadoma jest przestępstwa, a mianowicie penitenta, który padł ofiarą solicytacji, aby ujawnił je poprzez denuncjację wymuszoną przez ustanowione prawo. A zatem:

16. „W zgodzie z Konstytucjami Apostolskimi, a zwłaszcza z dekretem Benedykta XIV Sacramentum Poenitentiae z 1 czerwca 1741 r. penitent musi zadenuncjować księdza, winnego przestępstwu solicytacji poprzez wyznanie, złożone lokalnemu ordynariuszowi lub Świętej Kongregacji Świętego Oficjum w ciągu jednego miesiąca; spowiadający zaś musi na mocy zobowiązania, zapisanego głęboko w jego świadomości, przestrzec penitenta o tej powinności” (kanon 904).

17. Ponadto, w świetle kanonu 1935, każdy z członków wspólnoty wierzących może zawsze donieść o przestępstwie solicytacji, o którym on lub ona posiada pewne informacje; w istocie, zachodzi nagląca powinność dokonania tego rodzaju doniesienia, czy ktoś czuje się do niego zobowiązany na mocy samego prawa naturalnego, w związku z zagrożeniem dla wiary lub religii lub w związku z groźbą innego społecznego zła.

18. „Członek wspólnoty wierzących który, łamiąc (powyższe) przepisy kanonu 904, świadomie zlekceważy obowiązek zadenuncjowania w ciągu miesiąca osoby, przez którą on lub ona był solicytowany, podlega ekskomunice latae sententiae, dotykającej każdego, kto nie będzie z niej zwolniony, dopóki nie dopełni swego zobowiązania lub z powagą nie zobowiąże się do uczynienia tego” (kanon 2368, par. 2)

Drodzy, zniewoleni katolicy,
Serdecznie Wam współczuję. Jeśli ktoś z was, albo Wasze dziecko było molestowane seksualnie przez księży, to nie dość, że byliście ofiarą, to jeszcze grozi wam ekskomunika, gdybyście nie zgłosili do miesiąca tej sprawy innemu księdzu, albo gdybyście o tej sprawie poinformowali prokuraturę.

Przy takim podejściu do sprawy, księża nadal będą bezkarni, a ofiary molestowania, które odważą się ujawnić swoją krzywdę, spotkają się z szykanami z strony katolickiej wspólnoty.
Współczuję molestowanym dzieciom, które doświadczają szykan ze strony rodziny i są zmuszane do milczenia, z obawy przed popełnieniem grzechu śmiertelnego.
W takich sytuacjach katolicka społeczność nie stanie po stronie ofiary, ale po stronie przestępcy, gdyż dała sobie wmówić, że tylko z ręki katolickiego księdza, którego morale nie ma znaczenia, może przyjąć łaskę Bożą, a ujawnianie grzechów i przestępstw księży jest grzechem śmiertelnym.
Taki system uzależnienia wiernych od osoby księdza w drodze do Boga, jest fałszywą ewangelią!

14 lipca 1555 roku, papież Paweł IV wydał bullę Cum nimis absurdum, w której określał warunki utworzenia w Rzymie getta żydowskiego.

Ponieważ jest głupiem i niestosownem, by Żydzi, których Bóg skazał na wieczną niewolę, mieszkali razem z chrześcijanami […] jako to w Rzymie i innych miastach św. Rzymskiego Państwa mieszkają przy ulicach pryncypialnych, nie noszą odznak hańby i trzymają w swych domach służbę chrześcijańską […] przeto rozkazujemy, że:

Wszyscy Żydzi winni mieszkać w jednej dzielnicy, a jeśli ta nie wystarcza, w kilku obok siebie położonych.

Ulica, względnie kwartał żydowski, mają być otoczone murem i winny mieć tylko jedno wejście; nadto może się tam znajdować tylko jedna synagoga, wszystkie inne winny być zburzone.

Swe posiadłości za kwartałem żydowskim mają Żydzi odsprzedać chrześcijanom.

Wznawia się dawny przepis, by mężczyźni nosili żółte kapelusze, a kobiety żółte welony.

Zabrania się trzymania służby chrześcijańskiej w domach żydowskich.

Zabrania się im wszelkiego handlu nawet żywnością; Żydom wolno handlować jedynie starzyzną.

Księgi handlowe winny być prowadzone jedynie w języku włoskim i to literami łacińskimi.

Żydom-lekarzom nie wolno wykonywać praktyki u chrześcijan.”

Link do informacji o bulli w angielskiej Wikipedii, zawierający cały jej tekst (po angielsku):
Cum nimis absurdum
Polska Wikipedia nie ma jeszcze opracowanie tego hasła.

Podwaliny kultu pojawiły się 14 sierpnia 1608 roku, gdy włoski misjonarz, Juliusz Mancinelli z zakonu jezuitów, miał objawienie Maryi, która poleciła mu, aby nazwał ją Królową Polski. Dwa lata później w katedrze na Wawelu, Maryja objawiła mu się powtórnie, mówiąc: Jestem Królową Polski. Jestem matką tego narodu, który jest mi bardzo drogi. Trzecie, podobne objawienie miało miejsce 15 sierpnia 1617 w Neapolu.

Nie będę komentował całej litanii, ale podzielę się kilkoma myślami.
Litania jest pełna pięknych intencji skierowanych pod niewłaściwym adresem, gdyż zmarły człowiek nie może wysłuchać modlitw żyjących.
Litania obdarza zmarłego człowieka tytułami, którymi należałoby wychwalać Boga, a nie człowieka.

Najbardziej bluźnierczy jest według mnie ten fragment:
„Kapłanie gromadzący Kościół na składanie ofiary”

Zwrot ten neguje nieprzechodnie kapłaństwo Jezusa Chrystusa, o czym mówi list do Hebrajczyków. Neguje również doskonałość ofiary za grzechy, raz na zawsze złożonej przez Jezusa Chrystusa. Kościół nie może zbierać się na składanie ofiary, gdyż tę raz na zawsze złożył Jezus. Wiemy, że Kościół Rzymsko Katolicki praktykuje składanie ofiary mszy, do której potrzebny jest kapłan; ale taka praktyka stoi w sprzeczności z dziełem i nauką Jezusa Chrystusa.

Według słów ustanowienia Wieczerzy Pańskiej, Kościół ma się zbierać na wspominanie ofiary Jezusa i ogłaszanie jej skutków dla zbawienia człowieka. Jeśli jakaś grupa ludzi gromadzi się na składanie ofiary, neguje ona dzieło Jezusa, zatem nie należy do prawdziwego Kościoła, który wierzy i głosi, że ofiara Jezusa była złożona raz na zawsze.

Litania mówi o JP2 jako o
Zakochany w krzyżu Chrystusa.
Zaneguję to stwierdzenie. Gdyby JP2 kochał dzieło krzyża, uwierzyłby i głosiłby, że krzyż Jezusa Chrystusa był doskonałym dziełem zbawienia. JP2 strzegł nauki, jakoby do zbawienia potrzebna była wiara w skuteczność ofiar mszy składanych przez katolickich księży, których morale – zgodnie z Art. 1128 Katechizmu Katolickiego – nie ma znaczenia.

Drodzy Katolicy, pisząc te rzeczy nie zamierzałem ‘napadać’ na was, ale pokazać wam zasadniczą rozbieżność pomiędzy nauczaniem Jezusa a JP2.
W świetle Pisma Świętego, litanie do JP2 nie mają racji bytu. Jedynym orędownikiem przed tronem łaski Boga Ojca jest Jezus Chrystus. Do Boga Ojca możemy przyjść tylko na podstawie wiary w doskonałe dzieło krzyża Jezusa, a nie na podstawie ofiar mszy, które je negują.

LITANIA DO BŁ. JANA PAWŁA II

Kyrie eleison, Christe eleison, Kyrie eleison.
Chryste usłysz nas, Chryste wysłuchaj nas.
Ojcze z nieba, Boże – zmiłuj się nad nami.
Synu Odkupicielu świata, Boże – zmiłuj się nad nami.
Duchu Święty, Boże – zmiłuj się nad nami.
Święta Trójco, Jedyny Boże – zmiłuj się nad nami.
Święta Maryjo – módl się za nami.

Módl się za nami błogosławiony Janie Pawle. Abyśmy życiem i słowem głosili światu Chrystusa, Odkupiciela człowieka.

Oto link do Litanii.

W 169 p.n.e. Antioch, wracając z Egiptu, brutalnie zagarnął skarby nagromadzone w Świątyni Jerozolimskiej, tytułem zaległych danin. Więcej, po zajęciu Jerozolimy, kazał zburzyć jej mury, a świątynię zamienił w przybytek syro-fenickiego kultu boga Baal-Szamona, którego Grecy nazywali Zeusem Olimpijskim. W 167 p.n.e. wydał edykt zabraniający wszelkich żydowskich obrządków i zwyczajów. Posunięcia te spowodowały wieloletnią wojnę, której pierwszy etap zakończył się w grudniu 164 p.n.e. zdobyciem Jerozolimy przez przywódcę powstania, Judę Machabeusza.

Przed 167 p.n.e. Matatiasz wyznaczył Judę jako naczelnego dowódcę wojsk powstańczych, który na czele kilkuset zbrojnych mieszkańców Judei skutecznie nękał wojska Antiocha atakami swoich partyzantów. Według 2 księgi Machabejskiej, żołnierze Judy dokonywali rzezi na dziesiątkach tysięcy ludzi spośród swoich wrogów. Podczas jednej z bitw, niektórzy żołnierze przywłaszczyli sobie amulety poświęcone bóstwom, czczonym przez wrogie narody, co stało się przyczyną ich śmierci w kolejnej bitwie.

Oto fragment tego tekstu opisujący to wydarzenie i stanowiący podstawę do katolickiej nauki o modlitwie o zmarłych i składaniu za nich ofiar mszy:

2 Machabejska 12:(39) Następnego dnia w tym czasie, w którym należało już to wykonać, żołnierze Judy przyszli zabrać ciała tych, którzy polegli, i pochować razem z krewnymi w rodzinnych grobach. (40) Pod chitonem jednak u każdego ze zmarłych znaleźli przedmioty [w tłumaczeniu angielskim: amulety] poświęcone bóstwom, zabrane z Jamnii, chociaż Prawo tego Żydom zakazuje. Dla wszystkich więc stało się jasne, że to oni i z tej właśnie przyczyny zginęli. (41) Wszyscy zaś wychwalali Pana, sprawiedliwego Sędziego, który rzeczy ukryte czyni jawnymi, (42) a potem oddali się modlitwie i błagali, aby popełniony grzech został całkowicie wymazany. Mężny Juda upomniał lud, aby strzegli samych siebie i byli bez grzechu mają przed oczyma to, co się stało na skutek grzechu tych, który zginęli. (43) Uczyniwszy zaś składkę pomiędzy ludźmi, posłał do Jerozolimy około dwu tysięcy srebrnych drachm, aby złożono ofiarę za grzech. Bardzo pięknie i szlachetnie uczynił, myślał bowiem o zmartwychwstaniu. (44) Gdyby bowiem nie był przekonany, że ci zabici zmartwychwstaną, to modlitwa za zmarłych byłaby czymś zbędnym i niedorzecznym, (45) lecz jeśli uważał, że dla tych, którzy pobożnie zasnęli, jest przygotowana najwspanialsza nagroda – była to myśl święta i pobożna. Dlatego właśnie sprawił, że złożono ofiarę przebłagalną za zabitych, aby zostali uwolnieni od grzechu.
(Biblia Tysiąclecia)

Wiara Judy Machabejczyka
Przekonania religijne Judy były mieszanką nauk biblijnych z ludzkimi wymysłami. Wiara w zmartwychwstanie miała uzasadnienie biblijne, jednak wiara w możliwość złożenia skutecznej ofiary przebłagalnej za zmarłych, była ludzkim wymysłem. I tak się często zdarza, że przekonania religijne ludzi są mieszaniną / synkretyzmem biblijnych nauk z ludzkimi wymysłami czy zapożyczeniami z religii pogańskich.

Juda, zwany Machabejskim, zakładał możliwość oczyszczenia się z grzechów po śmierci, dlatego zorganizował składkę pomiędzy ludźmi i posłał do Jerozolimy około dwu tysięcy srebrnych drachm, aby złożono ofiarę za grzech niektórych żołnierzy, którzy zginęli w boju. Zginęli, gdyż zgrzeszyli w sposób szczególny. Ich grzech polegał na tym, że zatrzymali przy sobie różne przedmioty poświęcone bóstwom, chociaż Prawo im tego zabraniało.

Świętokradztwo – grzech śmiertelny
W zrozumieniu katolickim świętokradztwo jest grzechem śmiertelnym. Człowiek, który umiera w stanie grzechu śmiertelnego trafia do piekła. Według nauki KRK, w intencji takiej osoby nie należy składać ofiary mszy. Jednakże apologeci ignorują fakt, że według nauki swego kościoła grzech popełniony przez żołnierzy Judy był śmiertelny; skupiają się na przykładzie Judy, że zarządził składkę, aby złożyć ofiarę za ich grzech. Idą za jego przykładem, nie zważając uwagi na fakt, że nie miał on uzasadnienia w Słowie Bożym. Praktyka składania ofiar za zmarłych była częścią tradycji ustanowionej przez faryzeuszy. Juda postępuje według tradycji, która była sprzeczna ze Słowem Bożym. Zna tradycję, ale nie zna Słowa Bożego.

Sprzeczności tekstu z objawieniem biblijnym
Wspomniałem już, że księga ta nie jest częścią kanonu Biblii, ale że została do niego dodana na Soborze Trydenckim (1548-1563), gdzie sformułowano katolickie doktryny, kończąc je ponad stokrotnie sformułowaniem, „kto to odrzuca, niech będzie wyklęty.” Doktryny te nadal obowiązują i według nich wyznawcy protestantyzmu są po stokroć wyklęci.

Spójrzmy jednak na tekst, w oparciu o który sformułowano naukę o modlitwie za zmarłych.
2 Machabejska 12: (39) Następnego dnia w tym czasie, w którym należało już to wykonać, żołnierze Judy przyszli zabrać ciała tych, którzy polegli, i pochować razem z krewnymi w rodzinnych grobach. (40) Pod chitonem jednak u każdego ze zmarłych znaleźli przedmioty poświęcone bóstwom, zabrane z Jamnii, chociaż Prawo tego Żydom zakazuje. Dla wszystkich więc stało się jasne, że to oni i z tej właśnie przyczyny zginęli.

Żołnierze Judy zaczęli wychwalać Pana Boga, że to ujawnił:
(41) Wszyscy zaś wychwalali Pana, sprawiedliwego Sędziego, który rzeczy ukryte czyni jawnymi…

Przykład z historii – Achan
Podobny grzech popełnił Achan, który przy zdobywaniu Jerycha przywłaszczył sobie rzeczy obłożone klątwą.
Jozue 7:(1) Lecz synowie izraelscy targnęli się na to, co było obłożone klątwą. Achan, syn Karmiego, syna Zabdiego, syna Zeracha z plemienia Judy, wziął nieco z tego, co było obłożone klątwą. Wtedy zapłonął gniew Pana przeciwko synom izraelskim.
W rezultacie tego gniewu, Izraelici ponieśli klęskę podczas następnej bitwy. Kiedy Jozue zastanawiał się nad jej przyczyną, Pan Bóg mu oznajmił:
Jozue 7: (10) A Pan rzekł do Jozuego: Wstań! Czemu leżysz twarzą do ziemi? (11) Izrael zgrzeszył: Naruszyli moje przymierze, które im narzuciłem. Wzięli nieco z tego, co było obłożone klątwą, ukradli, zataili i włączyli to do swoich rzeczy. (12) Dlatego nie mogą synowie izraelscy ostać się wobec swoich nieprzyjaciół, ale podają tyły swoim nieprzyjaciołom, bo sami zostali obłożeni klątwą. Nie pozostanę nadal z wami, jeżeli nie usuniecie spośród siebie tego, co jest obłożone klątwą. […]
(15) Kto zaś zostanie przychwycony na tym, że posiada to, co jest obłożone klątwą, ten zostanie spalony ogniem ze wszystkim, co do niego należy, ponieważ naruszył przymierze Pana i dopuścił się rzeczy nikczemnej w Izraelu.

Naruszenie przymierza z Bogiem
Przywłaszczenie rzeczy obłożonych klątwą było niesłychanie ciężkim grzechem – było naruszeniem przymierza z Bogiem, do tego stopnia, że konsekwencje odczuwał cały naród, który nie mógł iść dalej w pozyskiwaniu Ziemi Obiecanej. Naruszanie przymierza z Bogiem jest przeszkodą dla duchowego rozwoju nie tylko pojedynczego człowieka, ale całej wspólnoty czy narodu.

Oddaj Bogu chwałę i złóż mu wyznanie
Kiedy wyszło na jaw, że grzechu dopuścił się Achan, Jozue nakłania go do oddania Bogu chwały poprzez wyznanie swego grzechu.
7:(19) Wtedy Jozue rzekł do Achana: Synu mój, oddaj Panu, Bogu Izraela, chwałę i złóż mu wyznanie. Oznajmij mi to, co uczyniłeś, niczego przede mną nie ukrywaj!
Ciekawe jest to, że mamy tutaj pierwsze wezwanie do oddania Bogu chwały, które polegało na wyznaniu swoich grzechów. Początkiem oddawania Bogu chwały jest wyznanie grzechów. Mimo że Achan wyznał swój grzech, musiał zginąć, zarówno on jak i cała jego rodzina, jako przestroga dla innych, aby ten nikczemny czyn nie miał naśladowców w przyszłości.

7:(20) I Achan, odpowiadając Jozuemu, rzekł: Zaiste, ja zgrzeszyłem przeciwko Panu, Bogu Izraela. Postąpiłem mianowicie tak: (21) Ujrzałem wśród łupów piękny płaszcz babiloński, dwieście sykli srebra i jedną sztabę złota wagi pięćdziesięciu sykli. Zapragnąłem ich i zabrałem je. Oto są one zakopane w ziemi w obrębie mojego namiotu, a srebro na spodzie. (22) Wysłał więc Jozue posłańców, którzy pobiegli do namiotu, i oto był on zakopany w jego namiocie, a srebro na spodzie. (23) Zabrali je z namiotu i przynieśli do Jozuego i do wszystkich synów izraelskich, i złożyli je przed Panem. (24) Wtedy Jozue wziął Achana, syna Zeracha, srebro, płaszcz i sztabę złota, jego synów i córki, jego woły, osły i owce, namiot i całe jego mienie, a cały Izrael był z nim, i zaprowadzili ich do doliny Achor. (25) I rzekł Jozue: Jak ty sprowadziłeś na nas nieszczęście, tak niech dziś Pan sprowadzi na ciebie nieszczęście! I ukamienował go cały Izrael. Spalili ich i ukamienowali.

Lekcja z historii
Historia wydarzeń związanych ze świętokradztwem Achana musiała być dobrze znana wśród Izraelitów współczesnych Judzie Machabejskiemu, gdyż jego żołnierze, kiedy zobaczyli że ci, którzy zginęli mieli pod zbroją rzeczy poświęcone bóstwom, natychmiast zrozumieli, co było przyczyną ich śmierci. W tej sprawie mieli poglądy oparte na Biblii. Po chwili jednak zaczęli się kierować ludzkimi wymysłami, kiedy „oddali się modlitwie i błagali, aby popełniony grzech został całkowicie wymazany.”
2 Mch 12: (42) a potem oddali się modlitwie i błagali, aby popełniony grzech został całkowicie wymazany. Mężny Juda upomniał lud, aby strzegli samych siebie i byli bez grzechu mając przed oczyma to, co się stało na skutek grzechu tych, który zginęli.
Żołnierze mogli się modlić, aby sami nie popełnili grzechu, który spowodował śmierć tych, którzy dopuścili się świętokradztwa, ale ich modlitwa nie mogła obejmować już tych, którzy zginęli. Modląc się o nich, żołnierze ci zademonstrowali, że podobnie jak Juda, bardziej kierowali się tradycją i swoimi pobożnymi życzeniami niż nauką Słowa Bożego.

Synkretyzm religijno filozoficzny
Juda i jego żołnierze praktykowali religijność, która była mieszaniną biblijnych pojęć i ludzkich nauk sprzecznych ze Słowem Bożym. Czasem do tego dochodzą praktyki i poglądy zapożyczone z religii pogańskich. Łączenie nauk biblijnych z ludzkimi filozofiami albo religiami pogańskimi nazywa się synkretyzmem. Praktyka ta nie znalazła uznania ani w oczach proroka Izajasza, ani Pana Jezusa.

Mateusz 15: (7) Obłudnicy! Dobrze prorokował o was Izajasz w słowach: (8) Lud ten czci mnie wargami, ale serce ich daleko jest ode mnie. (9) Daremnie mi jednak cześć oddają, głosząc nauki, które są nakazami ludzkimi.

Promowanie nauk niezgodnych z Pismem Świętym
W związku z promowaniem nauk i praktyk, które są sprzeczne z resztą Pisma Świętego, Księgi Machabejskie nie są częścią kanonu Starego Testamentu, jednak zostały tam dodane przez Sobór Trydencki (1545-1563), gdyż w oparciu o kilka wersetów, wyrwanych z kontekstu, KRK buduje doktrynę o modlitwie za zmarłych, czemu ma towarzyszyć, za przykładem z 2 Machabejskiej 12,43-45, ofiara pieniężna.

12: (43) Uczyniwszy zaś składkę pomiędzy ludźmi, posłał do Jerozolimy około dwu tysięcy srebrnych drachm, aby złożono ofiarę za grzech. Bardzo pięknie i szlachetnie uczynił, myślał bowiem o zmartwychwstaniu. (44) Gdyby bowiem nie był przekonany, że ci zabici zmartwychwstaną, to modlitwa za zmarłych byłaby czymś zbędnym i niedorzecznym, (45) lecz jeśli uważał, że dla tych, którzy pobożnie zasnęli, jest przygotowana najwspanialsza nagroda – była to myśl święta i pobożna. Dlatego właśnie sprawił, że złożono ofiarę przebłagalną za zabitych, aby zostali uwolnieni od grzechu.

Powyższy fragment zawiera pewną sprzeczność. Kiedy żołnierze Judy Machabejczyka zauważyli przy zwłokach żołnierzy „przedmioty poświęcone bóstwom, zabrane z Jamnii, chociaż Prawo tego Żydom zakazuje, [wtedy] dla wszystkich więc stało się jasne, że to oni i z tej właśnie przyczyny zginęli.” Oznacza to, że ludzie ci popełnili grzech śmiertelny! Jednak Juda uznaje, że „pobożnie zasnęli” i zarządza zbiórkę pieniężną na ofiarę za ich grzech. Więcej, myśl ta zostaje uznana przez autora księgi za „świętą i pobożną”, co nie ma uzasadnienia w Słowie Bożym.

Słowo Boże wykrywa błędy
Apostoł Paweł pisze w 2 Tymoteusza 3:16, że Słowo Boże służy między innymi do wykrywania błędów. (16) Całe Pismo przez Boga jest natchnione i pożyteczne do nauki, do wykrywania błędów, do poprawy, do wychowywania w sprawiedliwości…

Zobaczmy więc, na czym polegał błąd Judy i jego żołnierzy.
Psalm 49 mówi o tym, że człowiek nie jest w stanie wykupić drugiego człowieka, by mógł żyć na zawsze.
(8) Przecież brata żadnym sposobem nie wykupi człowiek
Ani też nie da Bogu za niego okupu,
(9) Bo okup za duszę jest zbyt drogi I nie wystarczy nigdy,
(10) By mógł żyć dalej na zawsze I nie oglądał grobu.

Psalm 49 mówi jasno, że człowiek nie może wykupić drugiego człowieka.

Postanowione jest ludziom raz umrzeć, a potem sąd
Tradycja faryzejska z czasów Judy popełniała też błąd, zakładając, że poprzez składanie ofiar można wpłynąć na los człowieka po jego śmierci. Nie znali, bądź ignorowali nauczanie Biblii, które później zwięźle wyraził autor listu do Hebrajczyków w wersecie 9: 27 – A jak postanowione jest ludziom raz umrzeć, a potem sąd.

Dopóki człowiek żyje, ma możliwość pojednać z Bogiem. Z chwilą śmierci jego wieczne przeznaczenie jest rozstrzygnięte. Jeśli powierzył swoje życie Bogu i żył w społeczności z nim, czeka go życie wieczne. Jeśli nie powierzył swego życia Bogu i ignorował jego przykazania, czeka go sąd i wieczne potępienie. Tego przeznaczenia nie mogą zmienić żadne modlitwy czy obrzędy odprawiane w jego intencji przez żyjących. Mogą one odzwierciedlać pragnienia ich serc, aby pomóc tym, którzy zmarli, jednak bazują one na ludzkich wymysłach a nie na Słowie Bożym. Nauki takie sprawiają, że ludzie lekceważą sprawę pojednania się z Bogiem i życia według jego przykazań, mając nadzieję, że sprawę ich wiecznego przeznaczenia dopełnią krewni przy udziale kapłanów.

Pobożne życzenia Judy
Postawa Judy Machabejczyka wyrażała pobożne życzenie, aby można było wpłynąć na los tych, którzy zmarli. W tym przekonaniu nie był sam. Podobnie myśleli żołnierze. Przekonanie to musiało być ukształtowane wcześniej przez kapłanów, którzy chętnie przyjęli pieniądze i odprawili obrzędy w intencji zmarłych. Gdyby kapłani byli wierni nauczaniu Słowa Bożego, powinni byli odmówić odprawienia obrzędów i pouczyć Judę, że nie można wpłynąć na wieczne przeznaczenie tych, którzy zginęli. To, że kapłani odprawili obrzędy w intencji zmarłych wcale nie znaczy, że były one zgodne z przesłaniem Starego Testamentu. Pokazuje to, że w swojej pazerności odeszli od Słowa Bożego i ustanawiali obrzędy, które przynosiły im stałe dochody. Więcej, obrzędy stały się częścią tradycji.

Dlaczego to robią?
Ludzie będą zawsze umierać. Jeśli stworzy się naukę o tym, że przez obrzędy istnieje możliwość wpływania na wieczne przeznaczenie ludzi po ich śmierci, klientów nigdy nie braknie. Nigdy nie braknie ludzi, którzy chcą żyć po swojemu, ignorując Boże przykazania, i wierzyć, że po ich śmierci ktoś może odprawić za nich obrzędy, które zapewnią im odpuszczenie grzechów. Nigdy też nie braknie ludzi, uzurpujących sobie rolę kapłanów, którzy będą chcieć czerpać zyski z tego rodzaju obrzędów, które czynią ich pośrednikami pomiędzy Bogiem a ludźmi i dają im olbrzymią władzę nad sumieniami tych ludzi, którzy uwierzyli w skuteczność tychże obrzędów.
Juda Machabejski wierzył w możliwość pośmiertnego oczyszczenie z grzechów. Problem w tym, że jego wiara nie miała uzasadnienia w Prawie. To, co zrobił, pokazuje, że nie znał Prawa Bożego, albo ignorował jego nauczanie, zatem jego postawa i przekonania nie mogą służyć za przykład do naśladowania ani budowania praktyk religijnych.

Sobór Trydencki o ofierze mszy.
Kościół Rzymsko Katolicki praktykuje ofiarę mszy, zarówno w intencji żywych jak i umarłych. Na wspomnianym Soborze Trydenckim ustalono, że każdy, kto by przeczył skuteczności ofiary mszy, ma podlegać anatemie, czyli ma być wykluczony z kościoła. Dla ludzi, którzy wierzą, że do nieba dostaną się dzięki ofiarom mszy, jest to potężny straszak. Dla tych ludzi oznacza to, że gdyby odeszli od katolickiej nauki, drzwi do nieba zostałyby dla nich zamknięte.
Oto fragment z Uchwał Soboru Trydenckiego, z sesji 22, na temat ofiary mszy:
„Jeśli ktoś mówi, że ofiara mszy wyraża tylko chwałę i dziękczynienie; albo, że jest tylko wspomnieniem ofiary złożonej na krzyżu i nie ma mocy przebłagalnej; albo, że służy tylko temu, który ją przyjmuje i nie powinna być składana za żywych i umarłych, za grzechy, za kary, zadośćuczynienia bądź inne sprawy konieczne, niech będzie wyklęty”
(Kanony o ofierze mszy, Kanon 3).
(http://www.konserwatyzm.pl/czytelnia.php/Pozycja/2380/)

A gdyby ktoś myślał, że w doktrynie katolickiej Trydent już nie obowiązuje, to przytoczę fragment z II Soboru Watykańskiego:
„Zasady dogmatyczne, które zostały przedłożone przez Sobór Trydencki, pozostają nienaruszone’ (Konstytucja Świętej Liturgii, rozdział ii, 55).

Tak więc w teologii katolickiej nadal obowiązuje doktryna o mszy jako ofierze za grzechy żywych i umarłych.
Ci, którzy ją odrzucają, podlegają anatemie – niech będzie wyklęty, co znaczy, że popełniają grzech śmiertelny. Gdyby umarli w tym przekonaniu, to według KRK pójdą do piekła.
Aby wrócić do stanu ‘łaski uświęcającej’, który daje im nadzieję na czyściec, muszą ponownie zaakceptować doktrynę o mszy jako ofierze za żywych i umarłych, która to ofiara może być składana tylko przez katolickich księży, których morale nie ma znaczenia dla ważności ofiary (Art. 1128 Katechizmu Katolickiego).

Jak dotrzeć do Boga?
Podstawą naszej relacji jest ofiara Jezusa Chrystusa, doskonała i raz na zawsze na krzyżu złożona.
Tylko podczas ziemskiego życia możemy uwierzyć w skuteczność ofiary Jezusa i podjąć decyzję, czy chcemy powierzyć mu swoje życie. Z chwilą powierzenia swego życia Jezusowi, decyduje się nasze wieczne przeznaczenie. Dostępujemy przebaczenia grzechów i otrzymujemy dar życia wiecznego, o czym mówił Jezus:
Jan 5: (24) Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, kto słucha słowa mego i wierzy temu, który mnie posłał, ma żywot wieczny i nie stanie przed sądem, lecz przeszedł ze śmierci do żywota.

Jeśli za życia nie powierzymy się Jezusowi, skazujemy się na wieczne oddzielenie od Bożego oblicza. Naszej pozycji przed Bogiem nie zmienią żadne obrzędy dokonane przez krewnych, choćby jak szczere były ich intencje. Kapłani odprawiający te obrzędy, utwierdzają ludzi w przekonaniu o możliwości wpływania na los zmarłych, gdyż czerpią z tego korzyści materialne. Przekonania te są mieszaniną biblijnej nauki o zbawieniu i życiu wiecznym oraz ludzkich wymysłów, o możliwości wpływania na los zmarłych dzięki ofiarom mszy.

Według Słowa Bożego, przekonanie o możliwości wpływania na los ludzi po ich śmierci, jest błędne. Tylko za swego życia możemy powierzyć się Bogu i prosić o dar zbawienia, w oparciu o doskonałą ofiarę Jezusa.

Panie Boże, modlę się o tych, którzy żyją, aby poznali zbawienie, które zgotowałeś w Jezusie Chrystusie i aby Tobie powierzyli swoje dusze.

Katolicy modlą się do zmarłych, których papieże ogłosili świętymi, uprawiając tym samym zakamuflowaną formę okultyzmu, czego Pismo Święte zabrania bardzo mocnymi słowami:

Katolickie Pismo Święte (Biblia Tysiąclecia) tak to tłumaczy fragment, zakazujący zwracania się do zmarłych:
Powtórzonego Prawa 18,10 Nie znajdzie się pośród ciebie nikt, kto by przeprowadzał przez ogień swego syna lub córkę, uprawiał wróżby, gusła, przepowiednie i czary;
18,11 nikt, kto by uprawiał zaklęcia, pytał duchów i widma, zwracał się do umarłych.
18,12 Obrzydliwy jest bowiem dla Pana każdy, kto to czyni.

Zwracanie się do umarłych Biblia szereguje wśród tej samej kategorii grzechów, co wróżby, czary, gusła i uprawianie zaklęć.

Zwracanie się do zmarłych jest okultyzmem, który niestety w Kościele Rzymsko Katolickim przyjmuje zakamuflowaną formę, gdyż uprawiamy jest pod postacią modlitw. Katolicy modlą się do zmarłych, których papieże ogłosili świętymi.

Nowy Katechizm Kościoła Katolickiego odrzuca okultyzm:

„2116. Należy odrzucić wszelkie formy wróżbiarstwa: odwoływanie się do szatana lub demonów, przywoływanie zmarłych lub inne praktyki mające rzekomo odsłaniać przyszłość. Korzystanie z horoskopów, astrologia, chiromancja, wyjaśnianie przepowiedni i wróżb, zjawiska jasnowidztwa, posługiwanie się medium są przejawami chęci panowania nad czasem, nad historią i wreszcie nad ludźmi, a jednocześnie pragnieniem zjednania sobie ukrytych mocy. Praktyki te są sprzeczne ze czcią i szacunkiem – połączonym z miłującą bojaźnią – które należą się jedynie Bogu.

Mimo tak jasnego stanowiska wobec okultyzmu w Nowym Katechizmie, KRK nie dostrzega okultyzmu w modlitwach do zmarłych i nie dostrzega w tej praktyce sprzeczności z nauką Jezusa o pośrednictwie do Boga Ojca.

Pan Jezus nauczał, że jest jedynym pośrednikiem do Ojca w niebie.
Jan 14,6 Odpowiedział mu Jezus: Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie.

JP2 nauczał inaczej; ustanowił około 2000 świętych, czyli innych pośredników do Boga. Teraz sam nim zostanie, gdyż 1 maja Kościół Rzymsko Katolicki ma go beatyfikować, tym samym oficjalnie ustanowić go kolejnym pośrednikiem do Boga w niebie. Oznacza to, że katolicy rzymscy będą mogli się zwracać do niego ze swymi prośbami, co faktycznie ma już miejsce, gdyż za zachętą prymasa Glempa, katolicy modlili się do swojego Ojca Świętego zaraz po jego śmierci (zobacz: Katolicy modlą się do zmarłego Jana Pawła 2)

Pan Jezus tez modlił się do Ojca Świętego, (Jan 17:11), ale według niego, Ojcem Świętym był Pan Bóg, a nie biskup Rzymu, który rości sobie miano następcy Chrystusa na ziemi. Swoim następca Pan Jezus ogłosił Ducha Świętego.
(Jan 15,26 Gdy jednak przyjdzie Pocieszyciel, którego Ja wam poślę od Ojca, Duch Prawdy, który od Ojca pochodzi, On będzie świadczył o Mnie.)

Przez tę beatyfikację, Kościół Rzymsko Katolicki jeszcze dalej odejdzie od nauki Jezusa, który jest jedynym pośrednikiem do Ojca w niebie. Nie stosując się do nauki Jezusa, Kościół Rzymsko Katolicki ignoruje również nauczanie Marii, matki Jezusa, która rzekła do sług:
Jan 2,5 Wtedy Matka Jego powiedziała do sług: Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie.

Katolicy rzymscy wolą oddawać cześć obrazom z rzekomymi podobiznami Marii, niż być posłuszni jej nauczaniu. Wolą się kłaniać przed hostią, w której rzekomo jest ukryty Jezus, niż być posłusznym jego nauce.
Wolą się modlić do zmarłych, niż do Zmartwychwstałego Jezusa Chrystusa.

Drodzy Katolicy Rzymscy, wróćcie do nauki Pisma Świętego! Przestańcie modlić się do zmarłych, zacznijcie modlić się w imieniu Jezusa Chrystusa! Odwróćcie się od tego, co Pismo Święte nazywa obrzydliwością dla Boga.

Przemówienie to stale na nowo inspiruje do marzenia o rzeczach wielkich, po ludzku mówiąc niemożliwych.
Dla mnie osobiście, jest zachętą do marzenia o tym, aby Polacy odwrócili się od bałwochwalstwa, od oddawania czci obrazom, od modlitwy do zmarłych świętych, od polegania na ofiarach mszalnych, od pijaństwa, cudzołóstwa, oszczerstwa, złodziejstwa i wszelkiego upadku moralnego,
i nawrócili się do Boga w oparciu o raz na zawsze złożoną doskonałą ofiarę Jezusa, do oddawania chwały tylko Jemu, do poznawania Słowa Bożego i honorowania tego, co ono mówi.

Tutaj link do oryginału przemówienia:

A tutaj do spisanego tekstu tego przemówienia.

II. O GRZECHU PIERWORODNYM
Kościoły nasze nauczają także, iż po upadku Adama wszyscy ludzie wydani na świat w sposób naturalny – rodzą się z grzechem, tj. bez bojaźni Bożej, bez ufności ku Bogu i ze złymi pożądaniami, iż ta ułomność, czyli przyrodzone skażenie, prawdziwie jest grzechem, ściągającym wieczne potępienie i śmierć na tych, co się nie narodzą na nowo przez chrzest i Ducha Świętego. Kościoły nasze potępiają pelagian i innych, którzy przeczą temu, że owo przyrodzone skażenie jest grzechem, i przyćmiewają chwałę zasługi oraz dobrodziejstw Chrystusa, utrzymując, iż człowiek może osiągnąć usprawiedliwienie przed Bogiem własną mocą i rozumem.

IX. O CHRZCIE
Kościoły nasze uczą o chrzcie, że jest konieczny do zbawienia, gdyż przezeń ofiarowana jest łaska Boża, i że należy chrzcić dzieci, które w chrzcie są ofiarowane Bogu i przyjmowane do łaski Bożej. Kościoły nasze potępiają anabaptystów, którzy nie uznają chrztu dzieci i utrzymują, że i bez chrztu dostępują one zbawienia.

X. O WIECZERZY PAŃSKIEJ
Kościoły nasze uczą o Wieczerzy Pańskiej, że ciało i krew Chrystusa są prawdziwie obecne i rozdzielane spożywającym w Wieczerzy Pańskiej; inaczej nauczających odrzucają.