Blog Husyty

Blog jest poświęcony ujawnianiu nadużyć papiestwa w świetle Pisma Świętego. Zgorszy tych, którzy traktują katolicyzm jako prawdziwe chrześcijaństwo. Pomoże tym, których zgorszyły praktyki i nauki katolicyzmu.

Grzechy przeciwko Duchowi Świętemu

Posted by husyta w dniu Maj 11, 2009

Zdecydowałem się na załadowanie tego artykułu na bloga, gdyż z jednej strony wiąże się z tematyką podjętych tutaj problemów, a z drugiej, może pomóc ludziom, którzy żyją w strachu przed popełnieniem niewybaczalnego grzechu.

Grzech przeciwko Duchowi jest na ogół rozumiany jako niewybaczalny. Jednakże jest kilka rodzajów grzechu przeciwko Duchowi Świętemu, z których tylko jeden jest niewybaczalny.

Niewłaściwe, potoczne i uogólnione pojmowanie grzechu przeciwko Duchowi Świętemu jest potężną blokadą w poznawaniu i zrozumieniu prawd biblijnych i może służyć jako element manipulowania sumieniami ludzi.

„Mały Słownik Teologiczny” katolickiego ks. Mariana Kowalewskiego wśród grzechów przeciwko Duchowi Św. wymienia również taki:
„sprzeciwianie się uznanej prawdzie chrześcijańskiej.”
Rodzi się tutaj od razu wiele pytań: O jaki rodzaj sprzeciwu chodzi?
Co jest uznaną prawdą chrześcijańską? – Czy Tradycja i dogmaty kościoła (katolickiego), czy nauka Biblii.
Czy wolno te dwie sprawy oddzielać od siebie? Czyżby Biblia mówiła coś innego niż Tradycja i dogmaty?

Obawiam się, że strach przed popełnieniem grzechu przeciwko Duchowi Świętemu sprawia, że wielu ludzi unika tego rodzaju pytań. Przyjrzyjmy się zatem różnym kategoriom grzechu przeciwko Duchowi Świętemu, o których mówi Biblia.

1. GRZECH BLUŹNIERSTWA PRZECIW DUCHOWI ŚWIĘTEMU,

Rozpocznijmy od grzechu niewybaczalnego. Kto i kiedy go popełnił?

Mt 12:31-32 – „Każdy grzech i bluźnierstwo będzie ludziom odpuszczone, ale bluźnierstwo przeciwko Duchowi nie będzie odpuszczone.”

W jakich okolicznościach Pan Jezus wypowiedział to ostrzeżenie?

Po dokonaniu przez Niego kolejnego cudu, wielu ludzi zaczęło się zastanawiać, „czy nie jest to Syn Dawida?” (Mt 12:22-23). Innymi słowy, pozwolili sobie na samodzielne myślenie w sprawach wiary i zaczęli się zastanawiać, czy Jezus nie jest obiecanym Zbawicielem. Jak zareagowali na to faryzeusze, teologiczna elita tamtych czasów, która pierwsza powinna była rozpoznać to, kim był Jezus? Kiedy zauważyli jakie są nastroje wśród ludzi, podjęli takie działania, aby odwieść ich od uznania Jezusa jako Zbawiciela. Posuwają się w tym do granic podłości – moc Jezusa nazwali mocą szatana. Taką postawę, odwodzenie innych od uznania Jezusa jako Zbawiciela, Jezus nazwał grzechem bluźnierstwa przeciwko Duchowi Świętemu.

Niewybaczalny grzech bluźnierstwa przeciwko Duchowi Świętemu nie został popełniony przez zwykłych ludzi, lecz przez tych, którzy byli uważani za monopolistów w poznawaniu Pisma i nauczaniu prawd Bożych.
Nie uznali Jezusa za Zbawiciela i innym też na to nie pozwalali. To był ich niewybaczalny grzech.

Czy można ten grzech popełnić dzisiaj?
Obawiam się, że tak. Może być on popełniony przez tych, którzy nauczają, że droga do Boga wiedzie nie tylko przez Jezusa, ale również przez innych pośredników. Nauczanie takie jest odwodzeniem ludzi od Jezusa, jako jedynego pośrednika, orędownika, powiernika i pomocnika.

2. GRZECH SPRZECIWU WOBEC DUCHA ŚWIĘTEGO,

Dz 7:51 – „Ludzie twardego karku i opornych serc i uszu, wy zawsze sprzeciwiacie się Duchowi Świętemu, jak i ojcowie wasi, tak i wy.”

Powyższe słowa pochodzą z przemówienia Szczepana, który przypomniał wszystko, co uczynił Bóg, w celu zbawienia ludzi. Ludzie poznali, co uczynił Bóg i wiedzieli, co sami mieli zrobić – upamiętać się, jednakże odrzucili oferowaną im łaskę. Taka postawa, odrzucenie oferowanej łaski, jest grzechem sprzeciwu wobec Ducha świętego.

Czy grzech ten może być popełniany dzisiaj? – Tak. Kiedy ludzie poznają to, co uczynił Jezus i dowiadują się, co sami powinni uczynić, aby dostąpić Bożej łaski, jednakże nie chcą się upamiętać i nie chcą uznać Jezusa za jedynego pośrednika między Bogiem a ludźmi (1 Tym 2:5), wtedy popełniają grzech sprzeciwu. Jednakże w chwili, kiedy się upamiętają, kiedy przyjmą Jezusa i Bożą łaskę, kiedy Jezus stanie się dla nich jedynym arcykapłanem, powiernikiem (Hbr 4:15; 7:25) i pomocnikiem (Hbr 2:18), wtedy dostąpią przebaczenia wszystkich grzechów, w tym również grzechu sprzeciwiania się Duchowi Świętemu.

3. GRZECH OKŁAMYWANIA DUCHA ŚWIĘTEGO,

„Czym to omotał szatan serce twoje, że okłamałeś Ducha Świętego?” (Dz 5:3). ,

Przykładem osób, którzy popełnili grzech okłamania Ducha Świętego, są Ananiasz i Safira. Ich grzech był oszustwem zrodzonym z chęci szukania ludzkiego uznania. Udawali oni ludzi wierzących i pojednanych z Bogiem, podczas gdy ich serca były tak samo skażone, jak przedtem, zanim weszli do wspólnoty chrześcijan. Reakcja Boga na ten rodzaj oszustwa była bardzo zdecydowana i powinna być ostrzeżeniem dla wszystkich, którzy manifestują swoje chrześcijaństwo dla swoich korzyści, podczas gdy ich serca nie są poddane Bogu. Można nabrać wszystkich, ale nie Boga. „Bóg nie da się z siebie naśmiewać” (Ga 6:7). Jeśli ktoś udaje pojednanego z Bogiem, niech się lepiej upamięta i wyzna swój grzech. Niech to zrobi szczerze przed Bogiem.

4. GRZECH ZASMUCANIA DUCHA ŚWIĘTEGO,

Ef 4:30-32 – „Nie zasmucajcie Bożego Ducha Świętego, którym jesteście zapieczętowani na dzień odkupienia. Wszelka gorycz i zapalczywość, i gniew i krzyk, i złorzeczenie niech będą usunięte spośród was wraz z wszelką złością.”

Grzech zasmucania Ducha Świętego jest popełniany przez ludzi wierzących, kiedy swoim zachowaniem i reakcjami nie przypominają charakteru Chrystusa.

Polacy, naród chełpiący się chrześcijaństwem, jest pełen tych rzeczy, które zasmucają Boga. Obcokrajowcy są zaszokowani naszym upadkiem moralnym, a jednocześnie naszą egzaltowaną religijnością. Może to nie jest zasmucanie, ale okłamywanie Ducha Świętego? Tym gorzej dla nas!

5. GRZECH GASZENIA DUCHA ŚWIĘTEGO,

1 Tes 5:19 – „Ducha nie gaście.
Grzech ten jest popełniany przez chrześcijan, którzy nie idą za przewodnictwem Ducha. Duch Boży może otwierać nam oczy na potrzeby ludzi wokół nas, fizyczne i psychiczne, po to, abyśmy wyszli im naprzeciw. Kiedy opieramy się, kiedy nie podejmujemy działań, wtedy jesteśmy nieposłuszni Bogu i gasimy Jego Ducha w nas. Kiedy ignorujemy Jego wolę względem nas, kiedy popełniamy grzechy i nie wyznajemy ich, do czego przynagla ich Duch święty, wtedy również gasimy działanie Ducha.

Jak rozwiązać taki problem?
Tak samo jak w przypadku każdego innego grzechu – wyznać go: „Jeśli wyznajemy grzechy swoje, wierny jest Bóg i sprawiedliwy, odpuści grzechy nasze i oczyści nas od wszelkiej nieprawości” -1 J 1:9. Zobacz również: Iz 59:1,2; 2 Kr 7:14.

Wymieniłem pięć kategorii grzechu przeciwko Duchowi Świętemu: bluźnierstwo, sprzeciw, okłamywanie, zasmucanie i gaszenie. Jaki jest twój grzech przeciwko Duchowi świętemu? Wyznaj go i porzuć!

KONSEKWENCJE PSYCHICZNE
Zastanówmy się, jakie są konsekwencje niewłaściwie pojmowanego grzechu przeciw Duchowi Świętemu. Wspomniałem na wstępie, że grzech ten na ogół bywa definiowany jako „sprzeciwianie się uznawanej prawdzie chrześcijańskiej”. Dla katolika uznaną prawdą będą nauki jego kościoła, ze wszystkimi dogmatami i obrzędami. Dla protestanta prawdy te są odmienne. Czy katolik może zatem czerpać z myśli protestanckiej i na odwrót? Czy człowiek może samodzielnie czytać Biblię i formułować własne poglądy o Bogu?

Ludzie wychowani w silnej tradycji katolickiej boją się przyjęcia wszelkiej myśli o Bogu, która pochodzi z innej denominacji. Dlaczego? Dlatego, że przyjęcie innego poglądu mogłoby oznaczać sprzeciwienie się nauce własnej denominacji, a to z kolei w ich zrozumieniu byłoby grzechem przeciwko Duchowi Świętemu, który potocznie jest traktowany jako niewybaczalny. Z tego względu ludzie boją się badać, czy ich wiara ma podstawy biblijne i czy jest racjonalnie uzasadniona. Ich wiara staje się bardzo emocjonalna, a nawet fanatyczna. Wierzą, a dlaczego, to już nie jest istotne. Próba sprowokowania ich do zastanowienia się nad wyznawaną przez nich doktryną wywołuje w nich agresję, która wynika ze strachu przed popełnieniem niewybaczalnego grzechu.

Czy człowiek może samodzielnie czytać Biblię i przyjmować to, co ona mówi?
Co ma zrobić człowiek, który zabrał się do czytania Biblii i nie może się doczytać w niej dogmatów, które mu zawsze wpajano, więcej, zaczyna odkrywać, że Biblia mówi co innego? Czy ma prawo do podążania za własnym wnioskami, a jeśli trzeba, do odrzucania dogmatów? Czy człowiek ma prawo do tego, aby szczerze wątpić w podaną mu naukę? Czy może samodzielnie szukać prawdy o Bogu? Czy będzie to grzechem przeciwko Duchowi świętemu?

Niewłaściwie pojmowany grzech przeciwko Duchowi Świętemu jest potężną barykadą dla duchowego rozwoju. Dlaczego? Ponieważ człowiek wychowany w takim zrozumieniu tego grzechu boi się myśleć inaczej niż naucza jego kościół; boi się wyjść poza ramy dogmatów. Tak zdefiniowany grzech – odrzucenie ogólnie uznawanej prawdy chrześcijańskiej – daje kapłanom możliwość manipulowania sumieniami wiernych, aby nie pozwolić im myśleć inaczej. W tym momencie trzeba jeszcze raz przypomnieć, że grzech bluźnierstwa przeciw Duchowi Świętemu nie został popełniony przez zwykłych ludzi, ale właśnie przez kapłanów i przez faryzeuszy, którzy manipulowali sumieniami ludzi, aby odwieść ich od samodzielnego myślenia w sprawach wiary i uznania Jezusa za Zbawiciela.
Przytoczona definicja grzechu przeciwko D.Św. nie pochodzi z Biblii ale jest wymysłem kapłanów.

Poznacie prawdę, a prawda was wyswobodzi
Jezus powiedział swoim wyznawcom – „Poznacie prawdę, a prawda was wyswobodzi” (J 8:32). Prawda Jezusa wyzwala ze wszelkiej niewoli, w tym niewoli lęku przed popełnieniem niewybaczalnego grzechu. Jeśli ktoś szuka Boga, ten nie może popełnić niewybaczalnego grzechu, który, jak powiedziano wcześniej, polega na czynieniu wszystkiego, aby inni nie poznali Chrystusa jako Zbawiciela. Czytaj Biblię i nie bój się myśleć samodzielnie! Bóg da się znaleźć tym, którzy go szukają!

Jeszcze kilka uwag:
W zrozumieniu teologii katolickiej, istnieją dwie kategorie grzechów:

1. powszechne, inaczej zwane lekkimi, oraz
2. ciężkie, zwane śmiertelnymi.

Istnieją też dwa stany duchowe człowieka:

1. ‚Stan łaski uświęcającej’, w którym znajduje się osoba ochrzczona w Kościele Rzymsko Katolickim, a która nie popełniła grzechu śmiertelnego.
2. ‘Stan grzechu śmiertelnego’, w którym znajduje się osoba, która popełniła coś, co według KRK jest grzechem śmiertelnym.

Według nauki KRK, dusza osoby będącej w ‘stanie łaski uświęcającej’ po śmierci odchodzi do czyśćca, skąd zostaje wyzwolona między innymi dzięki mszom odprawionym w jej intencji np. z inicjatywy krewnych.
Natomiast dusza osoby, która umiera w ‘stanie grzechu śmiertelnego’, po śmierci odchodzi do piekła i nie ma dla niej ratunku.

Według nauki KRK, osoba która popełniła grzech śmiertelny, dopóki żyje może wrócić do ‘stanu łaski uświęcającej’, poprzez wyznanie i zaniechanie grzechu oraz wypełnienie pokuty nakazanej przez księdza. Oznacza to, że grzech śmiertelny nie jest niewybaczalny.
Grzech śmiertelny staje się niewybaczalnym dla osoby, która umrze w ‘stanie grzechu śmiertelnego.’

Więcej na ten temat w artykule:
Grzechy lekkie, ciężkie, powszechne i śmiertelne

Reklamy

komentarze 3 to “Grzechy przeciwko Duchowi Świętemu”

  1. Kasia said

    Drogi Husyto,
    Poniżej wklejam wykładnię grzechu ciężkiego (śmiertelnego) pochodzącą z Katechizmu Kościoła Katolickiego. Warto przeczytać, że pójście do piekła nie jest wyborem Boga, który chce potępić człowieka za grzech śmiertelny. To jest wybór człowieka. Człowiek sam z siebie decyduje, że nie chce zbawienia, nie chce miłości Boga i od tej miłości odchodzi. Wbrew pozorom trudno jest popełnić grzech ciężki, a jeszcze trudniej jest usilnie w nim trwać i upierać się, że tak jest dobrze. Żal za życie w grzechu w chwili śmierci, w ostatniej sekundzie życia daje już pełnię Miłosierdzia Bożego.
    1857
    Aby grzech był śmiertelny, są konieczne jednocześnie trzy warunki: „Grzechem śmiertelnym jest ten, który dotyczy materii poważnej i który nadto został popełniony z pełną świadomością i całkowitą zgodą”.

    1858
    Materię ciężką uściśla dziesięć przykazań zgodnie z odpowiedzią, jakiej Jezus udzielił bogatemu młodzieńcowi: „Nie zabijaj, nie cudzołóż, nie kradnij, nie zeznawaj fałszywie, nie oszukuj, czcij swego ojca i matkę” (Mk 10, 19). Ciężar grzechów jest większy lub mniejszy: zabójstwo jest czymś poważniejszym niż kradzież. Należy uwzględnić także pozycję osób poszkodowanych: czymś poważniejszym jest przemoc wobec rodziców aniżeli wobec kogoś obcego.

    1859
    Grzech śmiertelny wymaga pełnego poznania i całkowitej zgody. Zakłada wiedzę o grzesznym charakterze czynu, o jego sprzeczności z prawem Bożym. Zakłada także zgodę na tyle dobrowolną, by stanowił on wybór osobisty. Ignorancja zawiniona i zatwardziałość serca nie pomniejszają, lecz zwiększają dobrowolny charakter grzechu.

    1860
    Ignorancja niedobrowolna może zmniejszyć winę, a nawet uwolnić od ciężkiej winy. Nikt jednak nie powinien lekceważyć zasad prawa moralnego, które są wypisane w sumieniu każdego człowieka. Impulsy wrażliwości, uczucia mogą również zmniejszyć dobrowolny i wolny charakter winy, podobnie jak naciski zewnętrzne czy zaburzenia patologiczne. Grzech popełniony ze złości, w wyniku świadomego wyboru zła jest najcięższy.
    1861
    Grzech śmiertelny jest – podobnie jak miłość – radykalną możliwością wolności ludzkiej. Pociąga on za sobą utratę miłości i pozbawienie łaski uświęcającej, to znaczy stanu łaski. Jeśli nie zostanie wynagrodzony przez żal i Boże przebaczenie, powoduje wykluczenie z Królestwa Chrystusa i wieczną śmierć w piekle; nasza wolność ma bowiem moc dokonywania wyborów nieodwracalnych, na zawsze. Chociaż możemy sądzić, że jakiś czyn jest w sobie ciężką winą, powinniśmy sąd nad osobami powierzyć sprawiedliwości i miłosierdziu Bożemu.

    • husyta said

      Droga Kasiu, dziękuję za przytoczenie tych punktów z Katechizmu Katolickiego. Jak sama widzisz, artykuły te są napisane bardzo mętnym językiem, przy użyciu takich dziwolągów jak materia poważna, materia ciężka, ignorancja niedobrowolna, ignorancja zawiniona ….

      Po przeczytaniu tych artykułów, człowiek ma mętlik w głowie.
      Idąc po wyjaśnienia do księdza, dowie się, że materia poważna, czyli ciężka, to odrzucenie nauk kościoła katolickiego.

      Artykuł 1860 mówi, że „Grzech popełniony ze złości, w wyniku świadomego wyboru zła jest najcięższy.” Natomiast ksiądz Kaszowski wyjaśnia, że morderstwo popełnione w szale jest grzechem lekkim.

      Zobacz do artykułu:
      Grzechy lekkie, ciężkie, powszechne i śmiertelne

  2. protestant said

    Każdy grzech jest jednakowo ciężki. Jesteśmy upadłymi ludźmi. Sami z siebie nic nie potrafimy. Tylko dzięki Jezusowi mamy uwolnienie od grzechów. Trzeba je wyznać, poprosić o wybaczenie w pokorze dziecka Bożego. No i trzeba żyć z Jezusem, oddać mu kierownictwo. To On jest w centrum, nie – nasze ego.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

 
%d blogerów lubi to: